Drodzy Rodzice!
Początek roku szkolnego to trudny okres zarówno dla dzieci, jak i dla rodziców.
Debiut w przedszkolu to niełatwa sprawa! Malucha czekają poważne zmiany w życiu, często trudne do zaakceptowania. Jednak nie ulegajcie dziecku, nie zabierajcie do domu nawet wtedy, gdy błaga, płacze. Nie cofajcie raz podjętej decyzji. Takie sytuacje będą się powtarzały, a dziecko jest mądre i będzie wykorzystywać waszą słabość. Oczywiście ze szkodą dla Was, ale i też dla Niego. Do tego typu sytuacji musimy przygotować zarówno siebie, jak i dzieci, wtedy łatwiej przeżyjemy ten trudny dla wszystkich okres.
JAK PRZYGOTOWAĆ DZIECKO DO POBYTU W PRZEDSZKOLU?
Sposoby przygotowania dziecka (im więcej ich wykorzystasz, tym lepiej):
♦ Zapoznanie z przedszkolem – oglądanie budynku, ogrodu przedszkolnego, sal, zabawek, krótki kontakt z przyszłym nauczycielem i dziećmi, omówienie planu dnia i przedszkolnych zwyczajów;
♦ Rozmowy o przedszkolu ze znajomym dzieckiem, które lubi chodzić do przedszkola;
♦ Opowieści rodziców, jak to było, gdy oni chodzili do przedszkola;
♦ Uświadomienie dziecku zalet przedszkola – wielu nowych kolegów do zabawy, dużo zabawek i zabaw, które zna nauczycielka, poznanie nowych piosenek i wierszyków;
♦ Wspólne z dzieckiem kupowanie kapci i innych rzeczy potrzebnych przyszłemu przedszkolakowi;
♦ Ćwiczenie z dzieckiem czynności samoobsługowych – ubierania się, jedzenia, samodzielności podczas czynności higienicznych;
♦ Uczestniczenie w zebraniu rodziców dzieci nowo przyjętych do przedszkola, nawiązanie kontaktów z rodzicami dzieci podczas dni adaptacyjnych (jeśli takie dni są organizowane w przedszkolu).
Dziecko do roli przedszkolaka powinno być przygotowywane stopniowo, nie róbmy wszystkiego na raz. Rozciągnijmy ten proces w czasie, aby mogło oswoić się z myślą o tym, że pójdzie do przedszkola. Rodzic nie może przebyć drogi rozwojowej za dziecko. Ono samo musi pokonywać kolejne etapy, a dorosły tylko je wspierać i wspomagać.
O czym rodzice powinni pamiętać, aby ich działania były skuteczne i stymulujące:
♦ Cieszyć się i wykazywać zadowolenie z każdego przejawu samodzielności u dziecka: nie można ciągle poprawiać, strofować, że coś jest nie tak; nie można nadmiernie koordynować dziecięcych czynności, gdyż grozi to wyuczeniem bezradności.
♦ Zachować cierpliwość: trzeba pochwalić dziecko za wysiłek; zachęcać do wykonywania czynności, aż uda się dziecku ją wykonać.
♦ Być systematycznym i konsekwentnym: pomoże to między innymi w przekształceniu czynności samoobsługowych w nawyki; dorosły powinien ciągle pilnować, przypominać i chwalić, gdy dziecko samo zechce zadbać o siebie.
♦ Nie przeciągać pożegnania w szatni: pomóż dziecku rozebrać się, pocałuj je i wyjdź.
♦ Nie zabierać dziecka do domu, kiedy płacze przy rozstaniu. Jeśli zrobisz to choć jeden raz, będzie wiedziało, że łzami można wszystko wymusić.
♦ Jeśli dziecko przy pożegnaniu płacze, postaraj się, żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata. Z reguły rozstania z ojcem są mniej bolesne.
♦ Nie wymuszać na dziecku, żeby zaraz po przyjściu do domu opowiadało, co wydarzyło się w przedszkolu. To powoduje niepotrzebny stres.
♦ Pamiętaj – żegnaj i witaj swoje dziecko zawsze z uśmiechem
Okres adaptacji przebiega różnie, jedno dziecko po tygodniu ma już najgorsze za sobą, inne swój trudny czas zaczyna dopiero po miesiącu (i to też jest normalne) – bo dopiero wtedy zrozumiało i w pełni odczuło, że pewien etap skończył się bezpowrotnie, a ono wolałoby żeby było tak jak dawniej.
Dziecko dojrzało do przedszkola, gdy:
♦ Dobrze znosi nieobecność rodziców (zostaje pod opieką innych członków rodziny lub znajomych osób);
♦ Z własnej inicjatywy oddala się od mamy, nie trzyma się jej kurczowo;
♦ Potrafi wykonywać proste czynności samoobsługowe w zakresie: komunikowania potrzeb fizjologicznych, umiejętności korzystania z papieru toaletowego, umiejętności mycia rąk mydłem i wytarcia w ręcznik, umiejętności samodzielnego jedzenia – posługiwania się łyżką, a także gryzienia, samodzielnego ubierania i rozbierania się (przynajmniej podejmowania prób).
O TYM WARTO PAMIĘTAĆ:
Adaptację ułatwia:
♦ Racjonalne podjęcie decyzji
♦ Pozytywne myślenie o placówce (zaufanie do personelu)
♦ Poznanie placówki przez dziecko
♦ Wcześniejsze dostarczenie dziecku doświadczeń przebywania z innymi dorosłymi
♦ Umożliwienie kontaktów z innymi dziećmi
♦ Usamodzielnienie dziecka
♦ Stopniowe przyzwyczajanie dziecka do placówki (krótki czas pobytu, bez posiłków, leżakowania)
♦ Akceptacja dziecka i zrozumienie jego stresu, wspieranie go
♦ Okazywanie spokoju, poczucia bezpieczeństwa podczas rozstania
♦ Czas na bycie z dzieckiem po odebraniu go z przedszkola
♦ Ujednolicenie rytmu życia w przedszkolu i w domu
ŻYCZYMY DZIECIOM, PAŃSTWU I SOBIE OWOCNEJ WSPÓŁPRACY!
